Sayfalar yetmezkalemim cümle kuramaz oldu artık..Seni anlatmaya gücüm yetmiyor..Tükeniyor bütün anlatımlar " senin sevdan " la başlamak isterken şiirlerime...
Nesin sen?...
Yaralarımın merhemi mi? Herkesten ve herşeyden sakladığım içimdeki çoçuğun yüreğindeki takat mi?...
Yoksa Rabbimin kaderime yazdığı mutluluk şehri mi?...
Hangisisin?...
Dur..! Ben cevap vereyim...
SEN gölgemin aydınlığısın...
SEN bitmelerimin bittiği ansın...
SEN " ölüm denen son vedaya kadar seninim " cümlesiyle noktalanan

romanımın tek kahramanısın.
SEN
Sen cümlelerimin cümlesizliğe mahkum olduğu acizliğimin tek sebebisin.
Görüyorsun işte seni anlatmaya gücüm yetmiyor.
Nefes nefes " yüreğim bundan sonra senindir sevdiğim " dediğin anı soluyorum.
Yüreğinde bana dair büyüttüğün sevda bahçesini adımlarken gözlerimde biriken aşk pınarını güllerin yaprağına bırakıp tek sanahep sanadaima sana koşuyorum...
Hayyallerimizi sarıp sarmaladığım bohçam yüreğimde " tutmaya kıyamam " dediğin ellerim semada yanında yaşlanmak için dua ediyorum.

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır