Tek kahramanısın
Sayfalar yetmez
kalemim cümle kuramaz oldu artık..Seni anlatmaya gücüm yetmiyor..Tükeniyor bütün anlatımlar " senin sevdan " la başlamak isterken şiirlerime...
Nesin sen?...
Yaralarımın merhemi mi? Herkesten ve herşeyden sakladığım
içimdeki çoçuğun yüreğindeki takat mi?...
Yoksa Rabbimin kaderime yazdığı mutluluk şehri mi?...
Hangisisin?...
Dur..! Ben cevap vereyim...
SEN
gölgemin aydınlığısın...
SEN
bitmelerimin bittiği ansın...
SEN
" ölüm denen son vedaya kadar seninim " cümlesiyle noktalanan
romanımın tek kahramanısın.
SEN
Sen
cümlelerimin cümlesizliğe mahkum olduğu acizliğimin tek sebebisin.
Görüyorsun işte seni anlatmaya gücüm yetmiyor.
Nefes nefes " yüreğim bundan sonra senindir sevdiğim " dediğin anı soluyorum.
Yüreğinde bana dair büyüttüğün sevda bahçesini adımlarken
gözlerimde biriken aşk pınarını güllerin yaprağına bırakıp
tek sana
hep sana
daima sana koşuyorum...
Hayyallerimizi sarıp sarmaladığım bohçam yüreğimde
" tutmaya kıyamam " dediğin ellerim semada
yanında yaşlanmak için dua ediyorum.
Yorum (yok) Yorum yaz!